Je kent jezelf het beste – Het verhaal van Nicole

Gepubliceerd op 17 - 11 - 20

Een verhaal uit de provincie

Regelmatig horen we bijzondere verhalen uit de sector provincies. Verhalen die inspireren, waar je herkenning in vindt. Of die gewoon het lezen waard zijn. Hieronder lees je een van deze verhalen.

Je kent jezelf het beste

Nicole Osendarp (provincie Noord-Holland) is er in de loop der jaren achter gekomen dat je je niet moet laten leiden door complimenten. Dat je bij jezelf moet blijven, omdat je jezelf het beste kent. Ze weet inmiddels dat als je omvalt, je ook wel weer overeind krabbelt. Nu weet ze heel goed wat ze wil en laat ze zich niet meer tegenhouden.

Hieronder lees je het verhaal van Nicole.

“Door schade en schande ben ik wijs geworden. Dat is best een proces geweest, maar nu weet ik dan ook wel dondersgoed wat ik kan en ook wat ik wil. En waarschijnlijk heb ik het gewoon nodig gehad om diep te gaan. Als mensen zeggen, had je bepaalde dingen niet mee willen maken, dan zeg ik: ‘Nee, want als ik dat niet had meegemaakt, dan was ik niet geworden zoals ik nu ben.’ Niets is voor niets.

Na de laatste echte reorganisatie in 2006 heb ik de overstap gemaakt naar Personeelszaken. Terwijl ik helemaal geen financiële achtergrond heb, voelde ik me verantwoordelijk voor de budgetten. Ik ben vrij consciëntieus en ik verwonderde me erover dat mensen zo makkelijk met geld omgingen. Ik dacht: ik wil kijken of ik kan zorgen dat mensen zich daar een beetje verantwoordelijk voor gaan voelen. Kennelijk viel dat op en ik ben toen in gesprek gegaan met Financiën. Ze hadden financieel adviseurs nodig en er liep een traject om junior adviseurs op te leiden. Het leek me interessant, omdat ik datgene waar ik me hard voor maakte, kon uitvoeren voor de verantwoordelijke afdeling. Dus dat ben ik toen gaan doen.

Ik weet nu dondersgoed wat ik kan en wat ik wil.

Ik was getriggerd, vond het fijn te horen dat ze dit met mij wilden aangaan. Misschien wat naïef achteraf gezien. Ik kwam er pas later achter dat ik heel veel tijd kwijt was aan financiële programma’s en het maken van rapportages, terwijl die volledig geautomatiseerd zouden zijn. Ik was er niet goed in en vond het op den duur vreselijk. In diezelfde periode kreeg ik te horen van mijn leidinggevenden dat ze het toch niet zagen in mij. Dat alles kwam hard aan. Ik ging onderuit. Letterlijk, want ik ben er een paar maanden uit geweest.

Langzamerhand kwam ik erachter wat er mis ging. En toen dacht ik: jeetje mina, ik en sociale systemen! Laat mij gewoon in contact gaan met mensen, want daar krijg ik energie van. En toen heb ik ook bewust de keus gemaakt van, dit is niks meer voor mij. Maar dat heeft me wel wat tijd, NLP- trainingen en gesprekken binnen de provincie gekost om dat te ontdekken.

Voordat ik uitviel, twijfelde ik aan mezelf. Dan dacht ik snel: nee, dat kan ik niet, de mensen om me heen kunnen het veel beter. Ik was er heel gevoelig voor als mensen dan zeiden: ‘daar ben jij zo goed in’. Dan dacht ik, o zij vinden dat ik daar zo goed in ben, dus dan moet ik me daar helemaal op toeleggen. En dat is best gevaarlijk, daar ben ik gewoon ingestonken. Je moet je niet laten leiden door complimenten. Het is gewoon fijn om te horen, maar blijf bij jezelf. Je kent jezelf het beste. Als je dan merkt dat er dingen zijn waar je wel goed in bent, dan moet je die opzoeken. En gelukkig is die ruimte er bij de provincie.

Ik ben echt sterker teruggekomen. Ik kan nu makkelijker ‘nee’ zeggen, maar ook vol overtuiging ‘ja’ zeggen tegen iets. En ik ben erachter gekomen dat ik echt een aanzetter ben en dat ik het fijn vind om in meerderde projecten tegelijk te werken. Zo werk ik nu met meerdere teams en ben ik lid van de Ondernemingsraad. Soms zet ik iets te drastisch aan en word ik wel eens de olifant genoemd die door de porseleinkast dendert. Maar meestal weet ik wel een beweging te veroorzaken. Dus ik ben met mijn leidinggevende in gesprek gegaan, en heb aangegeven waar ik goed in ben en wat ik zo belangrijk vind binnen de organisatie, namelijk elementkennis. Ook de provincie zag hier het belang van in en ze hebben mij gevraagd daar in te springen waar kennis vereist is en te zorgen dat dit goed landt. Dus daar ben ik twee jaar geleden zoetjesaan mee begonnen en nu is het echt serious business geworden.”

Wat heeft je eigen verhaal je te vertellen?
“Geen twijfel. Twijfel nooit. Doen! En als je op je gat valt, dan krabbel je heus wel weer op. Ik heb wel risico’s genomen en die hebben me heel veel gebracht. Blijf jouw ‘ik ga dat doen’ volgen en ga niet aan de ander vragen of je het mag doen. Want als je bij de verkeerde mensen aankomt en je bent daar gevoelig voor en die zeggen nee, bestaat de kans dat je het niet doet. En dan zit je gewoon weer terug in je hok. En dat moet je niet willen. Want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. En benut je POB. Mijn POB is bijna op, nu volg ik de verdiepende training ‘systemisch werk’ en in maart 2021 start ik met de begeleiders training, hiervoor spreek ik zelfs mijn IKB aan. Zoek bij je POB de gemeenschappelijke deler: wat is het voordeel voor jezelf en wat is het voordeel voor de organisatie of je leidinggevende. En bedenk: het is jouw budget!”

 

Nicole Osendarp is 53 jaar en projectcoördinator bij de provincie Noord-Holland. Ze werkt daar inmiddels 18 jaar en heeft verschillende stappen doorlopen om te komen waar ze nu is: in een rol waarin ze helemaal op haar plek is.

– interview en tekst door Hedwig Oppenheim –

Wat is jouw verhaal?

Regelmatig horen we bij het A&O-fonds Provincies bijzondere verhalen van provinciemedewerkers. Ervaringsverhalen over hoe een bepaalde stap of keus heeft geleid tot een verandering van koers waardoor iemand is gekomen tot waar hij/zij nu is. Deze verhalen inspireren enorm! Daarom zijn we op zoek naar provinciemedewerkers die hun verhaal willen vertellen. Dus wil jij ook andere provinciemedewerkers inspireren met jouw verhaal? Laat het ons weten! 

Wil jij ook stappen zetten in je loopbaan?

Neem eens een kijkje op onze Provincie Loopbaan Campus!

Lees meer

Meer verhalen

Bekijk alle verhalen
No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.